Ընտրացանկ
Ազդագիր
Ամեն ինչ՝ գինու մասին.վարպետության դասեր
 
Օգոստոսի 19-20-ն ԱՀ մշակույթի և երիտասարդության հարցերի նախարարությունը, համագործակցելով «Խաղողագործների և գինեգործների միավորում» ՀԿ և «Սեմինա քընսալթինգ» ՓԲԸ  հետ, կազմակերպեց վարպետության դասեր:  Քանի որ խոհանոցը նույնպես  ոչ նյութական ժառանգության մաս է կազմում, իսկ գինին՝ խոհանոցի բաղկացուցիչ մաս , ապա  կազմակերպիչները  նպատակ ունեին  հասարակությանը  ծանոթացնել գինու օգտագործման մշակույթին: Դասընթացին մասնակցում էին հանրապետության սպասարկման ոլորտի՝ 2 տասնյակից ավելի ներկայացուցիչներ: Ինչպե՞ս մատուցել գինին, ինչպե՞ս բացել ու համտեսել, համադրել սննդի հետ, ի՞նչ վարքագիծ դրսևորել ու գործողություններ ձեռնարկել գինու՝ խոտանված լինելու դեպքում, ո՞րն է փրփրուն և պղպջուն գինիների տարբերությունը, արտադրության ի՞նչ մեթոդներ ունի գինին՝թեմաներ, որոնց շուրջ ծավալվեց  «Սեմինա քընսալթինգ» ՓԲԸ  դասընթացավար Վլադ Խաչատրյանի վարպետության դասը: Խոսվեց նաև հայկական գինու համային որակների մասին: 
Տեսական գիտելիքները գործնականում  կիրառելու հնարավորություն դասընթացի մասնակիցներն ունեցան օգոստոսի 20-ին՝ այցելելով Հադրութի շրջանի Տող գյուղ: Նրանք եղան խաղողի այգիներում, արտադրությունում և իրենց հետաքրքրող հարցերն ուղղեցին նաև գինեգործներին: 
Հ.Գ Արցախում գինեգործության ավանդույթները դարերի պատմություն ունեն: Հնուց  ի վեր գինին մատուցվում էր  կավե  թասերում, ազնիվ այդ  ըմպելիքը պահվում էր մառաններում, հնձաններում: Արցախցիների համար այն  առօրեական խմիչք  չէր, այլ՝ բնավորություն:  Գինին խմում էին  այն քամելուց 40 օր հետո, երբ  գինու  գժությունն անցած էր լինում: Համարվում էր, որ ամենալավ գինին 3-ամյա  թնդության գինին է: Սպիտակ  գինին համտեսում էին՝ ձկան, մսեղենի  հետ, վարդագույնը՝ աղանդերի, կարմիրը՝ մեծ տոների ժամանակ: 
Գինու պատրաստման եղանակի մասին. հասունացած խաղողը քաղում էին,  փռում  հատուկ  մաքրած տեղում, մի շաբաթ կամ մի քանի օր թողնում, որ թառամի: Խաղողի այդ շերտի հաստությունը մի թզաչափ էին թողնում: Խաղողի ողկույզների թառամումը նշանակում էր   ջրային որոշ մասի շոգիացումը, որով գինին ուժեղ կլիներ: Թառամած խաղողը լցնում էին  փայտե մեծ տաշտի մեջ դրած տոպրակների մեջ, որոնք ամուր կտավից էին, ապա խաղողով լիքը պարկը ոտքով տրորում: Քաղցուն /շիրան/  մաքուր վիճակում , քամած լցվում էր փայտե տաշտը, որից հատուկ խողովակով հոսում էր  մի մեծ կաթսայի մեջ: Կաթսայի շիրան փոխադրում էին մառան, անշարժ գինու կարասների մեջ: Քաղցուն 8-10 օր եփվում էր, իսկ երբ եփվելը կանգ էր առնում, կարասի բերանը ծեփում էին կավով կամ խմորով  ու երկար ժամանակ պահում  մինչև գործածելը: Գինին որքան երկար էր մնում, այնքան հասունանում, քաղցրանում ու թնդանում էր: Երբ կարասը բացում  էին, գինու  երեսի վրա  1 սմ  հաստությամբ  փառ  ու փրփուր էր  լինում, որը խնամքով հավաքելուց հետո, հասած գինին  խմում էին. Կյինին խըմօղէն ա հալալ:
 
 
 
Վերջին հայտարարություններ